Sapere Aude!

24.11.04

Þreyta, stress og streita

Streitan er farin að segja til sín. Vinnuálagið er auðvitað búið að vera gífurlegt í allt haust en nú styttist óðum í próf og ég verð að játa að ég er farinn að verða svolítið stressaður. Og hvað geri ég þegar ég er stressaður? Ég fer auðvitað beint í bókabúðina og kaupi bækur. Þeim mun stressaðari sem ég er, þeim mun meira eyði ég í bækur: í dag rúmlega tvöhundruð dollurum. Ekki að ég hafi fengið margar bækur fyrir þann pening, bara rándýrar bækur en það má vera að það borgi sig samt sem áður. Ég er að vonast til þess að skýringarritið við Porfyríos verði kveikjan að góðu ritgerðarefni. Það hefur ekki verið unnið svo mikið í honum enn þá. Nú, svo eykst vitaskuld taugaveiklunin þegar ég á ekki bót fyrir rassinn á mér um mánaðarmótin. En ég er nú samt hræddari við prófin. Sem betur fer datt einhverjum samnemanda mínum það snjallræði í hug að fá prófinu seinkað. Ég mun sem sagt (að öllum líkindum) geta lesið smá í jólafríinu líka - þ.e. ef ég kem ekki heim í spennitreyju. Ég er samt ekki illa haldinn enn þá; ég geri mér nefnilega engar grillur um að ég sé að vinna að neinu mikilvægu. Því eins og Russell sagði:

"One of the symptoms of an approaching nervous breakdown is the belief that one's work is terribly important."
- Bertrand Russell (1872-1970) í Conquest of Happiness

posted by Geir at 02:20

5 Comments:

  • Bókin er ópíum fræðimannsins.

    Ekki láta deigan síga!

    By Blogger E, at 12:20 e.h.  

  • Loksins loksins, get ég sagt að ég tali fullur og svellandi af visku og reynslu mikilli. En ég færi ykkur engan fögnuð.

    Það er til það strik, í lærdómsástundunstundun, sem enginn ætti að fara yfir. En hvar er það? En vei(!), það veit sá einn sem yfir það hefur farið. Fáir verða meira hissa í heimi hér, en þeir sem líta til baka yfir farinn veg, og sjá þar strik þvert yfir veginn. Ó vei(!), Þegar peran yfir höfðum þeirra lýsir ljósi hryllilegrar vissu. Þá munu horn gella í höfðum þeirra og trumbur berjast í brjóstkössum. Þetta mun vera forspil að endalokum glæstustu draumanna og í næsta þáttungi mun martröðin halda innreið sína. Eftir að undrunin hefur farið í gegn um hamskipti sín, og tekið á sig mynd vissunnar. Er ekkert hægt að gera nema að stetjast niður og bíða eftir hruni himinsins. Þar munu þeir sitja lengi.

    Því segi ég við þig Geir, Russell hefur nokkuð til síns máls, þó ég viti þó ekki hvaðan hann hefur visku þá; en það gildir einu, slakaðu bara á, kæruleysi er stundum það hollasta ráðið sem þú getur gripið til.

    Ímyndaðu þér að þú fallir á öllum þínum prófum. Ef sú tilhugsun vekur hjá þér mikinn hrylling, þá þarftu núna srax að vinna bug á þeim hryllingi. Losa þig við hann. Akkúrat hann er merki um of mikið álag. Gerðu eitthvað sem þér þykir skemmtilegt. Hreifing er ótrúlega árangursrík, það eru einhverjir unaðsleg hormóna hanastél sem hún framkallar. Stél þau eru öflug þung. Þau ná manni niður á jörðina, láta mann sjá hlutina í betra og skýrara ljósi.

    Finndu til ró á hverjum degi. Þú getur verið stressaður stundum, en náðu þér niður á hverjum degi. Finndu að allt er í raun og veru í stakasta lagi. Finndu að það er allt í sómanum. Og það sem þér fannst algerlega ómögulegt fyrir andartaki, er í raun ekkert ómögulegt, það var í raun bara órökrétt tilfinning. Já, og eitt sérlega mikilvægt. Aldrei treysta tilfinningum þínum í blindni. Líttu fremur á þær sem skemmtilegan vin, sem gerir líf þitt auðugt og þess virði að lifa því. En mundu að hann hefur einn stóran löst. Mundu að þessi skemmtilegi mikilvægi vinur, er lyginn, en lærðu bara að lifa með honum, því hann er fínn gæi. Það er hann sem kennir þér að meta listina, það er hann sem fær þig til að finna til, að þjást, finna til samkenndar, góðmennsku og lífslöngunar. En þessi vinur okkar tilfinningin, mun ekki hjálpa okkur í leit okkar að sannleikanum. Honum finnst sannleikurinn leiðinglegur og fer strax að geyspa þegar þú minnist á hann við hann. Þetta eru annmarkar á tilveru okkar sem við verðum bara að læra að lifa með, og með nokkurri natni og þónokkurri ástundun, munum við blómstra í sambúð okkar með tilfinningunni.

    Hm.. Ég nenni ekki að rausa meir. Mundu bara að gefa þér tíma. Ef þú fyllist tilfinningu, stoppaðu, róaðu þig niður, og sjáðu heiminn eins og hann er. Haltu svo áfram. Þetta er í raun það sama og fólk gerir ef það lendir í þoku upp á hálendi.

    Bæ og bless.

    By Blogger Arnþór L. Arnarson, at 5:33 e.h.  

  • Smell the roses :)

    By Blogger Valla, at 10:07 e.h.  

  • Já, þakka ykkur öllum fyrir heilræðin. Maður má vissulega ekki láta deigan síga, maður verður að gefa sér tíma til að finna ilminn af rósunum og maður verður að reyna að þekkja takmörk sín og hafa húmor fyrir þeim. Svo sakar ekki að lesa Russell í staðinn fyrir námsefnið - bara af og til :)

    En, eins og ég segi, ég er nú ekkert illa haldinn. Og auk þess: it ain't cool being no turky so close to Thanksgiving (sem er einmitt í dag) ;)

    By Blogger Geir, at 7:51 e.h.  

  • Þessari tilvitnun í Russell mætti lýsa sem inntaki Dilbert í Mogganum í dag (25.11)! Ótrúlegt!

    -Einar Örn

    By Anonymous Nafnlaus, at 4:57 f.h.  

Skrifa ummæli

<< Home