Vargöld ríkir á Íslandi

Þetta kunngerir ritstjórn Morgunblaðsins í Reykjavíkurbréfi blaðsins í dag. Þá er réttilega bent á að ákvörðun Ólafs Ragnars um að synja lögum staðfestingar sé pólitísk tækifærismennska sem á ekkert skylt við háleitar hugsjónir um tjáningarfrelsi (enda tengist tjáningarfrelsi ekki fjölmiðlalögunum nema með óbeinum hætti). Já, Ólafur hefur alltaf verið þekktur fyrir tækifærismennsku. En ákvörðunin er tekin. Nú lítur út fyrir að næsta deilumál verði um þátttökuhlutfall í þjóðaratkvæðagreiðslu. Stjórnarandstaðan virðist ekki vilja skilyrða kosninguna á neinn hátt. Mér finnst aftur á móti eðlilegt að það þurfi a.m.k. einfaldan meirihluta kosningabærra manna í landinu til að fella úr gildi lög sem löglega kosinn þingmeirihluti hefur samþykkt. Og ef þátttaka í kosningunum skyldi verða svo lítil að ekki einu sinni helmingur kosningabærra manna kýs, þá finnst mér í góðu lagi þótt lögin haldi gildi sínu, jafnvel þótt yfirgnæfandi meirihluti þeirra sem kusu hafi kosið gegn lögunum. Mig grunar reyndar að fáir taki undir þetta með mér, en ástæða þess að ég segi þetta er sú að þjóðin kýs sér fulltrúa á Alþingi á fjögurra ára fresti til þess að setja lög og við búum við þingræði. Þetta þjóðkjörna þing setur lög og þannig á það að vera. Þau lög á ekki að nema úr gildi nema meirihluti allra kosningabærra manna á landinu fari fram á það.